14 Nisan 2014 Pazartesi

İSTİYORUM
Yaşıyorlar… Sayısı yok yaşayanın. Bir çocuk geçiyor topraklarımdan ya da bir insan. Bir su dökmüşler üzerime ya da bir kül, onlarca ayak gördüm, binlercesine şahit oldum. Biri dürüstçe geçti üzerimden, biri yavaşça, merak ediyorsunuzdur. Kim bu? Ne diyor? Ben kimim, biliyor musunuz? Ne bir gök, ne de bir yer, yalnızca bir şehirim, sessiz bir şehir…

Tek bir adımla çağrışıyor tüm adlar. İsterdim ki adımla anılan sularım, ırmaklarım temiz kalsın. Benim insanlarım, benim adımla anılan milyonlarca yürek bilsin, onlar benim vatandaşlarım. Benim duvarıma dokunuyorlar, benim toprağıma tükürüyorlar ve haritama gülüyorlar. Dedim ya başta da. Ben bir şehirim sadece. Ne duyguya duygu derim, ne de önemlidir isteklerim. Ama yinede ben de istiyorum. Bana da baksınlar, beni de görsünler, ismimi görünce titresinler…

Benim güzel günlerime ışık tutuyor sessizlik. Ne boğazın eşsiz esintisi, ne bir serinlik. İkisini de veriyorum insana, ikisi de oluyorum zaman zaman. Bazen bir ninni oluyorum topraklara, bazen bir türkü söylüyorum beni duyan herkese. Aslında ben sessizken konuşuyorum, ben çünkü konuşurken sustum. İnsanımda pay çıkarsın bu sessizlikten. Çünkü emir verir gibi susuyorum.  Çünkü ben uyur gibi konuşuyorum ve duysunlar beni, yavaş bassınlar topraklarıma, yavaş adımlar atsınlar. Dokundukları yere yıkılacakmış gözüyle baksınlar. Çünkü benim tahtıma ışık tutuyor sessizlik…

İstiyorum. Benim gibi herkesin bir şehir olmasını istiyorum. Ben de istiyorum. Bir tek beni dinleyen yere ve göğe inat, beni de duysunlar ve duydukları sürece daha da yaşasınlar istiyorum. İsmimin büyüklüğüne sığınarak… Benim azizliğime…

Özlem EFE  - Kayseri Merkez Şube