9 Haziran 2014 Pazartesi

Bu hafta sizinle paylaşacağım kıssa aslında bilinen de bir hikaye...
Duymuşsunuzdur; vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna gelmiş...
Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü gösterişten arınacak, varlıktan vazgeçecektir. Derviş usule uygun hareket eder, soluğu berberde alır.
“Vur usturayı berber efendi” der. Berber dervişin saçlarını kazımaya başlar. Derviş bir yandan da aynada kendini takip etmektedir. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır.
...
Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, bıçkın bir kabadayı girer içeri.
Doğruca dervişin yanına gider, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak;
“Kalk bakalım kabak derviş, kalk da tıraşımızı olalım” diye kükrer.
Dervişlik bu... Sövene dilsiz, vurana elsiz olmak gerek.
Kaideyi bozmaz derviş. Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden. Berber mahcup, fakat korkmuştur.
Ne de olsa mahallenin kabadayısı, elinde silah astığı astık kestiği kestik. “Ne diyorsak o’’ diye ortalıkta dolaşan bir belalı. Ses çıkaramaz.
...
Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa başlar.
Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında sürekli aşağılar dervişi, alay eder. Kabak aşağı, kabak yukarı! Konuşur durur.
Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkândan çıkar.
Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir. Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır.
Derken, iki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun sivri demir karnına dalıverir. Kabadayı oracığa yığılır kalır. Ölmüştür. Görenler çığlığı basar.
...
Berber ise şaşkın; bir manzaraya, bir dervişe bakar, gayri ihtiyari sorar:
“-Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?...”
Derviş mahzun, düşünceli cevap verir:
“-Vallahi gücenmemiştim ona. Hakkımı da helal etmiştim. Gel gör ki kabağın da bir sahibi var.
O gücenmiş olmalı!”
Sevdiğim hikâyelerden biri...
Arada durup düşünmeli insan, “Her şeyin sahibi kim” diye...
Hayırlı Cumalar...