22 Aralık 2016 Perşembe

VEREN EL ALAN EL DEN  ÜSTÜNDÜR….
Etrafımızda meydana gelen sosyolojik olaylar millet ve toplum olarak bizleri derinden etkilemektedir. İnsan olduğumuz için de olaylara duyarsız kalmamız söz konusu değildir. Çoluk çocuk genç yaşlı herkes bu olaylardan kendi üzerine düşeni yapmak için çaba içerisine girmiş durumdadır. Geçen gün odamda çalışırken son sınıf öğrencilerden oluşan bir grup yanıma gelerek Halep için bir şeyler yapmak istediğini söyleyince mutlu oldum. Neden mutlu oldum biliyor musunuz; gençlerin gündemlerinin artık magazin, top, at yarışları, internet oyunları vb. olaylardan çıkıp çevresinde olup bitene duyarsız kalmadıklarından dolayı mutlu oldum. Biraz konuşup sohbet edince projeleri hakkında bilgi verdiler. Proje konusu olarak “Halep Yanıyor Çocuklar Ağlıyor” konusunu seçmişler. Bu davranışlarından dolayı gençleri tebrik ettim. Bu konuda her türlü desteği vereceğimi ifade ettim.
Yardım etmek insanı güzelleştiriyor mutlu ediyor. Yardım etmemek vermemek elindeki nimeti kendinden bilmek, kendine ait zannetmek cimrilik olduğunu düşünüyorum.
 Mevlana Celalettin-i Rumi’den nakledilen hikmetli bir kıssa Bir cömerte sormuşlar: ‘Muhtaçlara verdiğin, yoksullara dağıttığın şeylerden dolayı gönlünde, kibir ve fakirler üzerine bir minnet yüklemek hisleri geliyor mu? “Cömert şöyle cevap vermiş:
Hayır, ne münasebet! Ben bir şey verirken, kendimi aşçının elindeki kepçe gibi farz ediyorum. Veren aşçıdır, fakat kepçeden geçiyor. Kepçe, ‘Rızkı veren benim’ gibi bir hisse kapılabilir mi? Onun için verirken, yardım ederken üstün olduğumuz hissine kapılmayalım
.
Verelim, vererek gerçek iyiliğe erelim. Verelim, gönüllerde taht kurmak için, manevi yükselişi yakalamak için verelim. Kutlu Nebi’nin: “Veren eli alan elden üstün ” tuttuğunu hiç unutmayalım.
Yazımı sair Fikret Turhan’ın güzel dizeleri ile bitiriyorum.
Siz...
Siz olun...hep..
Veren el olun...
Verecek bir şeyiniz yoksa...
Tebessümünüzü... Olmazsa...
İki güzel sözünüzü verin...
Hiç olmazsa da...
Boş. Ve soğuk elleri...
Tutan olun.... 
Kalın sağlıcakla…..
www.saitozdemir.net